Het Iran-dilemma van Washington: van inperking naar verwarring

In dit artikel:

Het stuk stelt dat het een ernstige strategische vergissing kan zijn om het Iraanse bewind als een stabiel status quo te zien in plaats van als een regime dat onder druk staat. Ondanks harde woorden heeft de Amerikaanse regering — onder meer onder president Trump — uiteindelijk dezelfde koers gevolgd als alle Amerikaanse presidenten sinds de revolutie van 1979: geen beleid gericht op daadwerkelijke regimewisseling. Het vernietigen van maritieme en raketcapaciteiten verandert volgens de auteur niets fundamenteels zolang de propagandamachine, ideologie en repressieve instituties intact blijven.

Er wordt gewezen op het gevaar dat de machtsstructuur in Teheran kan verschuiven van een sjiitelijke clericale dictatuur naar een de facto militaire junta, met figuren als Ahmad Vahidi die feitelijk het heft in handen lijken te nemen. Veel Iraniërs voelen zich daardoor verraden: hun centrale eis — het omverwerpen van het regime — is genegeerd, hoewel zij volgens de tekst grote offers hebben gebracht tijdens protesten. Dit heeft zowel politieke als historische consequenties, aldus de auteur.

Kortom: het is onverstandig en potentieel kostbaar om uitsluitend op militaire druk of capaciteitsvernietiging te vertrouwen zonder oog voor de binnenlandse dynamiek in Iran; het risico bestaat dat beleid de hardliners versterkt en de Iraanse oppositie in de steek laat.