Wie knippert als eerste: de VS of Iran?
In dit artikel:
De oorlog tussen Iran enerzijds en de Verenigde Staten en Israël anderzijds sleept voort, waarbij Teheran bewust de tijd als drukmiddel inzet. Ondanks eerdere voorspellingen van een snel einde — onder meer door de Amerikaanse president Donald Trump — is er nog geen akkoord in zicht. Iran voert geen geloofwaardige vredesvoorstellen aan, houdt de Straat van Hormuz grotendeels geblokkeerd en voerde aanvallen uit op Amerikaanse schepen en doelen in de Verenigde Arabische Emiraten.
Historisch gezien heeft het sjiitische regime aangetoond lang vol te houden: binnenlandse protesten werden herhaaldelijk hard neergeslagen en tientallen jaren van onderhandelingen over het atoomprogramma gaven weinig resultaat. Die ervaring, plus jaren van sancties, heeft geleid tot een bevolking en machtselite die beter bestand lijken tegen langdurige ontberingen dan westerse samenlevingen.
De internationale gemeenschap dringt echter aan op een snel einde vanwege toenemende economische schade: stijgende brandstofprijzen beïnvloeden groeiramingen en leiden tot bezorgdheid over langetermijnuitkeringen zoals pensioenen. Westerse democratieën hebben doorgaans minder geduld voor langdurige conflicten zonder duidelijke doorbraak.
Tegelijkertijd heeft de huidige Amerikaanse blokkade van Iraanse havens de Iraanse economie extra onder druk gezet doordat olie-exporten grotendeels stilvallen. De situatie wordt zo een aftelling van weerbaarheid en kosten: wie bezwijkt eerst onder de druk — Iran of het wereldwijde politieke en economische bestel — blijft de centrale vraag.